Naast de schilderijen uit haar project WoeWei, toont Overmeer nieuwe schilderijen en plaatst zij een installatie waarin gestorven koeien herdacht en geëerd worden. Ook beelden van de werken op andere locaties zijn tijdens deze expositie te zien.

Marlieke zegt over het onderwerp van haar schilderijen: “Ik hou van de koe; haar vorm, de eigenzinnige lijnen; de ronde welvingen en de wonderlijk hoekige partijen. Haar hard en zacht en haar essentie van ‘Doen door niet te Doen’. Dat is WoeWei. Zo ontstaan schilderijen met sobere figuratie, waarbij lijn, ‘rozen en groenen’ een eigen rol spelen. Soms in groep, maar meestal staat koe op zichzelf.”

De expositie is opgebouwd rond het verleden, heden en de toekomst van de stedenband van Gennep en San Pedro de Lóvago. Bezoekers zullen kennisnemen van de prachtige initiatieven die in de afgelopen 25 jaren zijn opgezet om, samen met de mensen daar, de leefomstandigheden te verbeteren. Aan de hand van drie pijlers (sociale inclusie, economische ontwikkeling en basisvoorzieningen) worden verschillende projecten van GESP in de schijnwerper gezet. Natuurlijk is hierbij ook aandacht voor de toekomst van de stedenband tussen Gennep en San Pedro de Lóvago. Want het GESP gaat door met dit belangrijke werk!

Foto 1, 2 en 3
Elke week staan de producten uit El Juste op de boerenmarkt in San Pedro de Lóvago. De verse producten zijn van hoge kwaliteit mede omdat de coöperatie vorig jaar met hulp van GESP een druppelirrigatiesysteem kon aanleggen en omdat de leden een extra cursus ‘groenteteelt’ volgden.

Foto 4 en 5
Veel kinderen in Nicaragua weten niet beter dan dat ze moeten werken. Elke dag. In het buitengebied van San Pedro de Lóvago is dat niet anders. Kinderen werken om hun familie te helpen, die vaak niet genoeg heeft om in de eerste levensbehoeftes te voorzien. Soms ook omdat er veel werk is op de boerderij van hun ouders. Hierdoor verzuimen veel kinderen school. Of erger: soms gaan ze helemaal niet meer. Al meerdere jaren ondersteunt GESP lokale initiatieven die schooluitval tegengaan en kinderarbeid bespreekbaar maken. Al meer dan 200 kinderen kregen zo de kans naar school te gaan.

Foto 6 en 7
Luz Stella, de coördinator van Centrum Johanna Miranda gaat regelmatig op huisbezoek om ouders ervan te overtuigen dat het goed is om hun gehandicapte kind naar de dagopvang te laten gaan. Centrum Johana Miranda biedt dagbesteding en verschillende therapieën aan jongeren met een beperking. Hier zijn het geen kinderen met een beperking maar personen met speciale capaciteiten. Deze specifieke kwaliteiten worden gestimuleerd. En ze leren andere vaardigheden, waarbij zelfstandigheid het uiteindelijke streven is. Met hulp vanuit Gennep kunnen faciliteiten worden gekocht om de dagbesteding steeds meer uit te breiden.

Eén van de monumentale werken van Frans Smeets is het overwegend in mozaïek uitgevoerde Ellen Hoffmannplein bij het gemeentekantoor van Gennep. Aan de totstandkoming daarvan is meegewerkt door zo’n 280 Gennepenaren; het wordt wel het mooiste plein van Noord-Limburg wordt genoemd. In het centrum van het plein ligt een ronde waterpartij. In de rand daarvan staat de tekst: “Even Oneven Om Even Te Leven”. Deze woorden koos Smeets ter herinnering aan de Joodse vrouw Ellen Hoffmann, die op nog jonge leeftijd slachtoffer werd van de Holocaust en die Smeets in zijn jonge jaren ook persoonlijk heeft gekend. Diezelfde woorden verbond hij in 2004 als titel aan een toentertijd verder bewerkte gouache uit 1960 van zijn vrouw Mariette, die op dat moment hoogzwanger was. De ritmische zin “Even Oneven Om Even Te Leven” kenmerkt het gehele oeuvre van Smeets, geboeid als hij was door het leven en de vergankelijkheid daarvan. Ook het boek dat hij over zijn werk als kunstenaar maakte gaf hij die titel.

Frans Smeets werd op 9 juni 1925 in Ottersum geboren als jongste zoon in het onderwijzersgezin van ‘meester’ Smeets. Zijn kunstopleiding genoot hij aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem, waar hij werd opgeleid tot glazenier. Ook studeerde hij in het atelier van Gabriel Loire in Chartres, waar hij leerde werken met glas in beton. Smeets was een van de kunstenaars die deze techniek in Nederland introduceerde. In 1958 kreeg hij les in aquarelleren aan de Internationale Sommerakademie für Bildende Kunst in Salzburg, waar hij kennismaakte met de Oostenrijkse schilder Oskar Kokoschka, hetgeen ontegenzeggelijk van invloed is geweest op zijn verdere ontwikkeling als kunstenaar. Smeets is meer dan 30 jaar lang verbonden geweest als docent aan de Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven. Hij kreeg in 1960 een eervolle vermelding en was in 1963 winnaar van de Brabantse prijs voor schone kunsten.

Frans Smeets heeft in het verleden verschillende keren in Gennep geëxposeerd, o.a. in 1986, 1993 en 2009. Ook nam hij deel aan een expositie in Museum Het Petershuis waarin de kunst van meerdere kinderen en nazaten van ‘meester’ Smeets werd getoond. Op 2 maart 2014 overleed Frans Smeets, op ruim 88-jarige leeftijd. De omvangrijke collectie schilderijen die hij naliet is nog steeds intact, maar sedertdien niet meer voor het publiek te zien geweest. Deze prachtige tentoonstelling is op zeer korte termijn samengesteld. Museum Het Petershuis is zijn kinderen erkentelijk voor de gelegenheid die zij bieden om het Gennepse publiek te laten genieten van zijn boeiende werk.

Het leven van Daniël Haans staat vanaf zijn vroegste jeugd in het teken van de schilderkunst. Reeds op vijfjarige leeftijd verraste hij zijn omgeving met een goed gevoel voor perspectief en de wijze waarop hij het licht natuurgetrouw op doek wist te verbeelden. Vanaf zijn 12e jaar ging hij in de leer bij fijnschilder en plaatsgenoot Joop Johannes de Graaf in Krommenie, bij wie hij kennis maakte met de technieken van de oude meesters, de opbouw van hun schilderijen en de materialen die zij toepasten. Zijn vakopleiding genoot hij aan het Grafisch Lyceum en rond zijn 25e ging Daniël Haans in de leer bij de Eindhovense kunstenaar Cornelis le Mair. Die had internationale faam verworven met zijn weldadige pronkstillevens waarop oude tijden lijken te herleven. In deze periode produceerde Daniël Haans een groot aantal stillevens, landschappen en portretten.

Zijn werk toont romantische taferelen en scènes die uit het leven zijn gegrepen. Niet zelden getuigen zijn schilderijen van een indrukwekkende dramatiek, die mede is terug te voeren op een chronische ziekte die hem op jeugdige leeftijd trof en als gevolg waarvan hij aan één oog blind is geraakt. Zijn werk heeft hier wonderwel niet onder te lijden gehad. Haans hangt het klassieke leermeesterschap aan en begeleidt regelmatig beginnende schilders individueel naar een hoger niveau.

De schilderijen van Kees Habraken zijn figuratief. Maar zijn doel was niet in de eerste plaats om een zo goed mogelijk gelijkend portret van zijn ‘modellen’ te maken. Zijn werk weerspiegelt vooral hun emoties. Die zijn universeel, ongeacht de plaats waar mensen wonen, de kleding die zij dragen of hun etnische achtergrond. In die zin nodigt het werk van Habraken de toeschouwer uit om bij zichzelf te rade te gaan of zijn vooropgezette ideeën over mensen wel kloppen.

De collectie van Museum Het Petershuis omvat onder meer een interessante verzameling historisch aardewerk met stukken die gevonden zijn tijdens archeologisch onderzoek. Maar het museum herbergt ook een prachtige verzameling hedendaags keramiek. Het belangrijkste deel hiervan is een in bruikleen verkregen collectie die in 2002 is aangekocht door de gemeente Gennep in samenwerking met het Noord-Limburgs Pottenbakkers Collectief, tijdens de jaarlijkse internationale pottenbakkersmanifestatie Keramisto. De tot deze verzameling behorende objecten zijn stuk voor stuk van zeer hoog niveau.

Normaliter is de gewelvenkelder van het museum het decor waarin Museum Het Petershuis het grootste deel van de collectie toont en waar ook uitleg wordt gegeven over de potjesindustrie in Milsbeek en de omslag van gebruiks- naar sieraardewerk. In verband met de maatregelen die zijn genomen wegens het coronavirus is de kelder tijdelijk niet toegankelijk. Voor het museum is dat een goede reden om de geschiedenis van Gennep als keramisch centrum in Noord-Limburg in een thematentoonstelling voor het voetlicht brengen.

Bij wijze van hommage aan de voorgangers van de huidige generatie keramisten in onze regio, hebben – speciaal voor deze expositie – familieleden van vijf inmiddels overleden (keramische) Noord-Limburgse kunstenaars een werkstuk in bruikleen gegeven dat kenmerkend is voor hun oeuvre.

Bij het maken van haar ontwerpen laat José zich inspireren door elkaar ogenschijnlijk tegenwerkende en/of aanvullende krachten. Daarnaast zijn de natuur en haar liefde voor tribale kunst belangrijke inspiratiebronnen. Haar werk kenmerkt zich door het gebruik van symbolen uit verschillende culturen, waarmee zij de diepere betekenis van het geheel wil benadrukken.

Het tot stand komen van een wandkleed d.m.v. het spinnen van de wol, plantaardig verven, het maken van een ontwerp en het weven vormen tesamen een intensief en langdurig proces, waarmee José zich buiten de hectiek van de huidige tijd stelt. José exposeerde op verschillende plaatsen in Nederland, Belgie en Duitsland.

De expositie wordt officieel geopend op zaterdagmiddag 14 maart 2020 om 15:00 uur.