Marjan van Herpen fotografeert vanaf haar achtste jaar. Zij studeerde beeldende vakken aan de kunstacademie in Maastricht en Tilburg en volgde een studie aan de fotovakschool in Boxtel.

(Deze expositie zou aanvankelijk vanaf 8 november 2020 voor het publiek toegankelijk zijn. In verband met de maatregelen wegens COVID19 is dat uitgesteld tot 29 november. In verband met de maatregelen van de rijksoverheid ter bestrijding van de coronapandemie moest het museum de deuren opnieuw voor het publiek sluiten vanaf 15 december 2020 tot minimaal 9 februari 2021. Bezoekers die daardoor niet in de gelegenheid zijn geweest om deze expositie te bezoeken krijgen te zijner tijd de gelegenheid het werk alsnog te bezichtigen. Want met de kunstenaar is afgesproken dat zij in een nader te bepalen periode in het jaar 2023 opnieuw in Museum Het Petershuis zal exposeren.)

Er is iets merkwaardigs aan de hand met dat bloot. Toen Mieke begon met schilderen, in het begin van de tachtiger jaren, was het schilderen van naakt een daad van verzet: toen moest alles abstract zijn. Het figuratieve, en zeker het klassieke schilderkunstige thema “Naakt”, was taboe. Mieke verzette zich daartegen, ze had niets met abstractie en hield van het pure, het zuivere, van het tekenen van echte mensen. Het onschuldige bloot van Mieke sloot ook goed aan bij de feministische tijdgeest, de bevrijding van knellende, preutse banden. Het schilderen van naakt was voor haar ook een daad van bevrijding!

De laatste tijd is het figuratieve weer helemaal terug. Maar die associatie met bevrijding is helemaal omgedraaid. Naakt is verdacht geworden. Het is tegenwoordig weer onfatsoenlijk. Hoe tegenstrijdig ook met de onverminderde seksualisering van het lichaam in de reclame-industrie: bloot is verdacht. Een ‘Nieuwe Preutsheid’ is over ons gekomen.

Wat er ook van gevonden wordt, Mieke schildert vrolijk verder aan haar oeuvre van liefdevolle verbeeldingen van echte, kwetsbare mensen. Ondertussen verwondert ze zich wel: “Wie is er toch bang voor dit naakt?”

De expositie ‘WIE IS ER BANG VOOR DIT NAAKT?’ is van zaterdag 11 februari t/m zondag 26 maart 2023 te zien in Museum Het Petershuis, Niersstraat 2 in Gennep. Openingstijden: woensdag t.e.m. zondag tussen 13.00 tot 16:30 uur. Op de zaterdag en zondag tijdens het carnaval (18 en 19 februari) is het museum gesloten. De toegang is vrij; er wordt een donatie gevraagd waarvan u zelf de hoogte bepaalt.

Na roerige jaren, reizen, het grootbrengen van kinderen en het volgen van teken,- en schilderlessen in haar woonplaats, besloot Hoogenbosch zo’n vijftien jaar geleden te gaan studeren aan de Academie voor Schone Kunsten in Arendonk (B). Vijf jaar geleden rondde zij die studie succesvol af, waarna zij zich is gaan verdiepen in de grafische kunst. Ook die studie volgt zij in Arendonk. Hoogenbosch kenmerkt die jaren als bijzonder waardevol: “Ik heb er niet alleen schildertechnieken aangeleerd, het was ook belangrijk voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Stapje voor stapje kwam ik steeds dichter bij de mens die ik nu ben en leerde ik om in beelden te vertalen wat me raakt en bezighoudt.”

Het werk van Anna Hoogenbosch getuigt van een grote interesse in de kwetsbaarheden en verhalen van mensen. En het weerspiegelt ook haar eigen angsten, zwaktes en onzekerheden. Zij is gefascineerd door de complexiteit van het leven en de tragiek van het bestaan. Zoals vele anderen, ervaart zij in de huidige periode aan den lijve wat het betekent om niet te weten hoe de dag van morgen eruit zal zien. In die ongewisheid moeten we ons leven sturen en onder controle houden (of krijgen). Iedere handreiking die ons helpt om overeind te blijven, is daarom welkom.

“Tijdens het ontstaansproces van mijn kunst is er steeds weer de zoektocht naar het beeld dat raakt en tot mij spreekt.” De buitenkant, de buitenwereld en ook de factor tijd, die het innerlijk beïnvloeden, zijn voor Ellie Munten van dezelfde betekenis als de in de mens huizende krachten, die hun uitwerking hebben op diens gedrag. Haar werken zijn te begrijpen als spiegels, die deze interactie vertalen naar een beeldende vorm.

“Binnen & Buiten / Innen & Aussen” 2011
Dr. Christian Krausch, Kunsthistoricus, Mönchengladbach Duitsland

José Keurentjes uit Wanroy is gespecialiseerd in het werken met olieverf. Zij past de nat in nat techniek toe waardoor er prachtige kleurovergangen ontstaan. Haar landschappelijke en industriële abstracte schilderijen laten steeds iets tot de verbeelding over. Haar ervaringen en observaties worden intuïtief en op gevoel afgebeeld op doek. Hierdoor behoudt het werk zijn spontaniteit. José laat zich niet beïnvloeden door trends. Haar werk heeft een geheel eigen karakter.

Beeldend kunstenaar Miriam Meulepas maakt beeldhouwwerk van keramiek, plasticine, watergedragen polyester en siliconen; vaak met de kwetsbare mens als thema. Dit werk vol van emotie en imperfectie kan confronterend zijn maar ook heel herkenbaar. Ook het milieu en andere misstanden in de wereld hebben veel invloed op haar werk. Deze levensgrote sculpturen mogen dan confronterend zijn, het wordt in balans gehouden door de humor die als een rode draad door haar werk loopt. Dit zie je vooral terug in de fantasievoertuigen die zij maakt van oude machineonderdelen en die bestuurd worden door een eigen ontworpen volkje van keramiek. Dit is voor haar pure ontspanning omdat ze daarin haar fantasie de vrije loop kan laten. Haar werk is te zien in meerdere galeries en exposities in binnen- en buitenland.

Jacueline is al vanaf haar kinderjaren geïnspireerd geraakt door oude textiele materialen, zoals zakdoekjes, blouses, kanten kleedjes. Maar ook door andere vintage materialen, zoals een handgeschreven brief of een roestige sleutel. Zij zegt: “Daarbij beginnen mijn gedachten en associaties op gang te komen. Van wie kunnen die vondsten zijn geweest, hoe zijn ze gebruikt, wat kunnen ze hebben meegemaakt? De oude materialen vormen een verbinding tussen mij en de ander”. Jacqueline beschouwt zichzelf als een verhalenverteller, maar dan een die niet met woorden spreekt, maar zich bedient van naald, draad en textiel. De gebruikssporen van veelal oude stoffen kunnen iets zeggen over lang vervlogen tijden, over toenmalige levens, emoties, ervaringen of tradities.

Thea schildert dieren en mensen. Het zijn uitdrukkelijk geen portretten. Hun gezichten zijn vaak onherkenbaar of voorzien van maskers en blinddoeken. De aldus geanonimiseerde mensen zijn als het ware de figuranten in verstilde scenes van een toneelstukje. Zodoende hoopt de kunstenaar door te dringen tot wat haar bovenal boeit: de emotie. Zij is gefascineerd door het fenomeen dat menselijke emoties universeel zijn en een constante factor vormen in het leven van ieder, ongeacht afkomst, ras, cultuur, of de tijdgeest. Om het leven beheersbaar te houden zal eenieder een eigen balans moeten vinden door een persoonlijke orde te scheppen in de chaos die ons omringt.

Opgegroeid in het bosgebied de Sint-Jansberg in Groesbeek is de liefde van Iris Schreven voor de natuur zichtbaar in haar werk aanwezig, als abstracte vormen van flora en fauna. Met allerhande materialen en gereedschappen werkt en worstelt de kunstenares op linnen en paneel. Deze panelen kunnen van hout zijn maar ook van aluminium of koper. Al die varianten toont zij tijdens de solo-expositie in het museum, waardoor er een mooie gevarieerde tentoonstelling ontstaat, zowel qua techniek als qua uitstraling. Het werk van Iris Schreven getuigt van een fijnzinnig gevoel voor schoonheid. In combinatie met haar passie voor detail, is elk werk het resultaat van haar volledige toewijding. Ze verkiest kwaliteit boven kwantiteit, wat haar experimentele werkwijze ten goede komt. Haar werk wordt zowel nationaal als internationaal aangekocht.

De expositie ‘INGETOGEN GRATIE’ is van zondag 15 mei t.e.m. zondag 26 juni te bezoeken. Van 15 t/m 29 mei èn tijdens het laatste weekend van de expositie (25 en 26 juni) zal de kunstenares zelf aanwezig zijn om haar werk toe te lichten. Het museum is elke woensdag t/m zondag geopend van 13.30 t/m 17.00 uur, ook op Hemelvaartsdag. Pinksterzondag gesloten; Pinkstermaandag geopend.

Op 14 mei opende museumsecretaris Karel Bruinsma de expositie Ingetogen Gratie van Iris Schreven. Hij refereerde aan het nog altijd kleine aandeel dat vrouwen hebben in de kunst. De grote collecties herbergen ongeveer 13 procent vrouw. Tijd voor een revolutie. En misschien levert Iris Schreven daarin wel een aandeel, met haar ingetogen droomwereld. Vrouwen spelen in haar kunst niet uitsluitend, maar wel heel nadrukkelijk, een belangrijke rol. We zien vrouwen in dromerige werkelijkheid; van contemplatie wellicht. Waar denken zij aan? Overzien ze hun leven? Of kijken ze juist vooruit, naar de toekomst? Wachten ze op de grote liefde of rusten ze uit na een dag vol noeste arbeid? Het is allemaal mogelijk.

Iris zegt dat ze geen vaste werkwijze heeft en, zei Bruinsma: “wie ben ik om dat tegen te spreken?. Dat ze echter een duidelijk eigen signatuur heeft is zo klaar als een klontje. Als je haar werk eenmaal kent zie je het meteen: ‘dát is een Iris Schreven’. Maak zelf kennis met Iris en haar werk, zodat ook jij haar signatuur niet meer vergeet”.