De inmiddels gepensioneerde docent/onderwijsinspecteur werkte decennialang in het onderwijs. De titel van zijn expositie refereert aan een boek dat Jacobs schreef over zijn ervaringen in het onderwijs. Want de schilder schrijft ook graag. Verhalen en columns. Ook met zijn penseel vertelt Jacobs verhalen. Kijken naar zijn werk is luisteren met je ogen.

Jacobs licht de titel als volgt toe: “Kinderen en ook volwassenen groeien doorgaans door bemoediging. Waarschijnlijk ziet de kijker dit in bepaalde mate terug in de doeken.” Schilderen is met name een intuïtieve aangelegenheid voor Jacques Jacobs. “Als ik schilder dan voel ik me vrij. Ik zet een eerste streep verf op het doek en probeer aan te voelen wat er gebeurt. Ik ben ontspannen, wacht af en ga dan rustig verder. Dit zijn delicate momenten. De vraag is welke emotie dringt zich op. Ik kan wel proberen te schilderen wat men over het algemeen mooi vindt. Maar ik wil meer. Ik wil ruimte geven aan die associatie die dominant kan zijn. Ik wil meer dan redelijk geslaagde plaatjes maken.”

Jacques Jacobs groeide op in buurtschap De Biesselt nabij Mook. Jacobs tekent zijn hele leven al. Volgde zelfs een twee jaar durende cursus die hem de bevoegdheid verschafte tot het geven van tekenles in het voortgezet onderwijs. Met dat talent heeft hij zijn werkzame leven weinig gedaan. Eenmaal met pensioen pakte Jacobs penseel en potlood voortvarend op. Inmiddels heeft hij een omvangrijk oeuvre opgebouwd. Een deel daarvan is nu te zien in een oogstrelende en zinnenprikkelende expositie in het Gennepse museum.

Deze expositie kwam tot stand onder auspiciën van de internationale Stichting Historie Peel-Maas-Niersgebied. Het getoonde werk is vooral afkomstig uit de kaartencollectie van Tiberius Bodel Nijenhuis (1797-1872) van de Universiteitsbibliotheek Leiden. De bezoeker ziet allereerst een selectie van historische plattegronden, stadsgezichten, kaarten en objecten van belegeringen en gevechten ten tijde van de 80-jarige oorlog in het gebied tussen Maas en Rijn. Uiteraard richt een groot deel van de aandacht zich ook op stad en vesting Gennep.

In 1641 had prins Frederik Hendrik zijn kamp opgeslagen in Oeffelt. Vandaaruit coördineerde de Prins van Oranje het beleg van Gennep. Toen de Spanjaarden verdreven waren, vormde Gennep samen met andere vestingen in het Kleefse land een verdedigingsbuffer voor de Verenigde Republiek der Nederlanden. Frederik Hendrik kreeg niet voor niets de bijnaam Stedendwinger. Met zijn tactische vernuft wist hij een groot aantal plaatsen aan de Spaanse overheerser te ontfutselen. Op 29 juli 1941 lukt het hem de Spanjaarden te verdrijven uit het Genneper Huis. Op een kopergravure is te zien hoe de prins het vertrek van de Spanjaarden uit de Gennepse vesting gadeslaat.

Wereldberoemd zijn de kaarten en atlassen van Blaeu. Wilhelm en later Johan Blaeu is een uit de 17de eeuw stammend familiebedrijf. De eerste uitgave dateert uit 1649. De veldslagen van prins Frederik Hendrik waren voor Johan Blaue zo belangrijk dat hij de vele prenten ervan als aanhangsel toevoegde aan het boek ‘Toneel der Steden’. Daarbij gaf hij aan het Gennepse beleg maar liefst op 4 afzonderlijke grote foliopagina’s aandacht. Meer nog dan aan veel grotere en belangrijkere steden als Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Brussel!

Behalve kaarten verlevendigen ook veel andere objecten als boeken, atlassen, munten en wapens uit oude tijden de expositie. Mächtig und Stark is vanaf 7 juli te zien t/m 1 september.

De Gennepse tentoonstelling werd samengesteld door Theo Manders en Jan Wessels.

Pieter Arts is in Gennep en omgeving geen onbekende. Velen kennen wel werk van deze Ottersumse keramist. De veelzijdige keramist die niet in één hokje te vangen is, heeft ondanks die veelzijdigheid toch echt een eigen signatuur. Of het nu gaat om de fantastische aan zijn eigen brein ontstane werelden van torens, trappen en futuristische droombouwsels, of de serie bekende Gennepse gevels, je ziet dat het werk is van de hand van Pieter Arts.

Lang geleden maakte Pieter van de toren van de kerk van St. Jan de Doper uit Ottersum een spaarpot van klei. Doel was fondsen te werven voor de torenrestauratie. Dat is gelukt en is feitelijk het begin van zijn fascinatie voor kerkgebouwen. Natuurlijk is de kerk uit Ottersum in het Gennepse museum te bewonderen.

Aansluitend op de expositie geeft Antoine Jacobs op 4 juni een lezing over de geschiedenis van kerkarchitectuur. Jacobs is historicus en heeft zich gespecialiseerd in kerkelijke historie. De lezing vindt plaats in de Kenniskeuken, Gennep en begint om 19.30 uur. Aanmelden kan via de website van LGOG Maas en Niers. E-mail: lgog.maasenniers@gmail.com

In de wereld van vandaag vormt water een enorme uitdaging. Hoe houden we de waterstromen binnen strikte grenzen? En lukt ons dat voldoende met een zeespiegel die gestaag stijgt? Dan verhogen we de dijken toch is een typisch Nederlandse reflex. Nee zegt Kol, geef het water de ruimte. Dat gebeurt immers al eeuwen in de uiterwaarden van de Nijl. Het vruchtbare slib uit de Nijl maakte Egypte tot graanschuur, dat zou ons toch ook moeten lukken!

Met maquettes en prenten laat Wim Kol zien hoe ons land van water en dijken eruit zou kúnnen zien en hoe we op een creatieve en ecologische manier onze waterhuishouding vorm zouden kunnen geven. Kol bedenkt een ‘nieuwe polder’ die op velerlei gebied betekenis kan hebben, als waterberging maar ook als zwembad, of zelfs een plek om te wonen. Kol is geen waterbouwkundig ingenieur, hij is een architect met een rijk voorstellingsvermogen. Dat laat hij zien in zijn fantasievolle ontwerpen.

Waar water is, is ook wind. Gonda van der Zwaag bouwde tussen 1986 en 2016 op diverse plekken in ons land windtempels. Windtempels herinneren aan de offerplaatsen van nomadische volken. Zo’n volk trekt verder, verlaat de plek van offerande en uiteindelijk verdwijnt ook de plek zelf, opgaand in de kringloop van de natuur. Want een windtempel is een fragiel bouwsel van takken en lappen en vondsten uit de natuur. De wind waait er doorheen en de tempel wort speelbal van de elementen om uiteindelijk dus te vergaan. Wat rest zijn foto’s en die hangen nu in het Petershuis als een stille herinnering aan het gefluister van de wind.