Ontmoetingen en emoties
Ontmoetingen en emoties
Wisselexpositie
30-08-2020 t/m 27-09-2020
De Bredase kunstenaar Kees Habraken exposeert een indringende portrettengalerij in Museum Het Petershuis. Tijdens reizen naar o.a. Aziatische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse landen ontmoette de schilder veel mensen. Hij registreerde hun vreugde, geluk en opwinding, maar ook hun zorgen, angst en bedroefdheid. In plaats van daarover met woorden te vertellen verhaalt hij op beeldende wijze over zijn ervaringen en observaties tijdens deze ontmoetingen.
“Wie verre reizen maakt kan veel verhalen” (Matthias Claudius 1740-1815)
De schilderijen van Kees Habraken zijn figuratief. Maar zijn doel was niet in de eerste plaats om een zo goed mogelijk gelijkend portret van zijn ‘modellen’ te maken. Zijn werk weerspiegelt vooral hun emoties. Die zijn universeel, ongeacht de plaats waar mensen wonen, de kleding die zij dragen of hun etnische achtergrond. In die zin nodigt het werk van Habraken de toeschouwer uit om bij zichzelf te rade te gaan of zijn vooropgezette ideeën over mensen wel kloppen.
Die gerichtheid op het innerlijk van de mens vindt zonder twijfel zijn oorsprong in het voormalige beroep van de kunstenaar. Want voordat Habraken zijn passie voor het schilderen weer oppakte, was hij werkzaam als psychotherapeut; een beroep waarin hij zijn cliënten moest observeren en zich moest verdiepen in hun emoties en drijfveren. Het talent om emoties te ‘lezen’ vertaalt zich in zijn werk als portretschilder: het gaat Habraken vooral om wat zijn modellen uitstralen; met gezichtsuitdrukkingen en in lichaamshouding.
Je kan Kees Habraken typeren als een beeldend verhalenverteller; hij doet zijn verhaal niet met woorden, maar met schilderijen waarin zijn ontmoetingen, en de emoties die hij daarbij heeft waargenomen, zijn vastgelegd.
Herdenkingspenning met de H. Norbertus
Herdenkingspenning met de H. Norbertus
14-08-2020
In 1978 werd herdacht dat het 300 jaar geleden was dat de Vrede van Nijmegen werd getekend. Dat gebeurde in de raadszaal van het Nijmeegse stadhuis, nu de Trèveszaal. Veel prenten, schilderijen en munten zijn aan de Vrede van Nijmegen gewijd. Ook in Gennep was dat het geval. De Gennepse Rabo-bank gaf een herdenkingspenning uit, en hoe kan het anders… met de beeltenis van de in Gennep geboren Heilige Norbertus! Alsook met een skyline met Gennepse gebouwen, waaronder het oude stadhuis. De munt werd zowel in brons, zilver als in goud geslagen. Voor verzamelaars een gewild object! Museum Het Petershuis beschikt nog over een beperkt aantal van de bronzen exemplaren. Ze zijn te koop voor een bedrag van €2,50 per stuk. (in combinatie met het kinderboek ‘Ridder of Monnik?‘: €10,-)
Vrede van Nijmegen
In 1672 bezetten de troepen van de Franse koning Lodewijk de Veertiende een groot deel van Oost-Nederland, waaronder Nijmegen. De Franse troepen lieten ook Gennep niet links liggen; zij namen bezit van kasteel Het Genneperhuys. Twee jaar lang bleven de Fransen in Nijmegen, daarna ging de oorlog nog een paar jaar op andere plekken door. Uiteindelijk besloten Nederland en Frankrijk vrede te sluiten. In 1676 begonnen de vredesonderhandelingen. Plaats van samenkomst was het centraal gelegen Nijmegen, dat daarmee even het centrum van Europa werd.
De Vrede van Nijmegen (1678-1679) maakte een einde aan een jarenlange strijd tussen de Republiek der Nederlanden, Frankrijk, Spanje en hun bondgenoten. Aanvankelijk stond de Republiek er in die strijd slecht voor. Maar de krijgskansen keerden toen de Franse koning Lodewijk XIV er niet in slaagde de Hollandse Waterlinie te doorbreken en admiraal Michiel de Ruyter de Franse bondgenoot Engeland wist te verslaan. Toen de Engelse koning in februari 1674 vrede sloot met de Republiek, begreep Lodewijk dat zijn veroveringsplannen gefaald hadden.
Daarna begon het touwtrekken om de stad waar de vredesconferentie zou moeten plaatsvinden. Nadat Keulen niet veilig was gebleken en Londen, Breda en Kleef waren afgevallen, werd als compromis Nijmegen gekozen. Medio 1676 arriveerden hier de vele vertegenwoordigers ‘van de Keyzer, Koningen, republicquen, Princen en Potentaten’. De Nijmegenaren keken hun ogen uit. Grote indruk maakte de pauselijke gezant die, gekleed in een purperen gewaad met diamanten borstkruis, in de stad arriveerde met drie door zes paarden getrokken rijtuigen en een stoet lakeien.
Het volgende hoogtepunt was de komst van het Franse gezantschap. De ambassadeurs droegen prachtige, zeer kostbare kostuums, zaten in schitterende, met zes paarden bespannen rijtuigen en hadden een gevolg van zestig zwaar beladen wagens. Verder arriveerden nog vijftig andere bemiddelaars met hun gezinnen en personeel. Zij namen hun intrek in de deftigste huizen in de stad. De Nederlandse ambassadeurs aan de Doddendaal, de Fransen aan de Burchtstraat, de Spanjaarden aan de Houtstraat, de Engelsen aan de Begijnenstraat en de Zweden aan de Lange Hezelstraat. De stad moet in deze maanden een prachtig aanzien gehad hebben, doordat de gevels van de huizen waar de diplomaten logeerden versierd waren met vorstelijke wapenschilden en soms ook met het blazoen van de gezant.
Voordat er onderhandeld kon worden, moesten allerlei regels op het gebied van titels en aanspreekvormen worden vastgesteld. De rang van een betrokken diplomaat gaf namelijk aan op welke voet hij met zijn tegenstanders wenste te onderhandelen. Daarna konden de besprekingen van start gaan, soms duurden ze nachtenlang, totdat op 11 augustus 1678 de vrede tussen de Republiek en Frankrijk getekend kon worden. In de volgende maanden volgden vredesverdragen tussen de andere landen.